علف کش پرتیلاکلر (Pretilachlor) EC 50% یک علف کش انتخابی و پیش رویشی از گروه کلروآستامیدها (Chloroacetamides) است که با مهار تقسیم و طویل شدن سلول ها، رشد مریستم های ریشه و ساقه علف های هرز در حال جوانه زنی را مختل می کند. این اختلال در فرآیندهای رشد اولیه، موجب توقف استقرار علف های هرز و از بین رفتن آن ها در مراحل ابتدایی رشد می شود. پرتیلاکلر عمدتا از طریق کلئوپتیل و ریشه علف های هرز جذب شده و با ایجاد یک لایه موثر در سطح خاک، کنترل مطلوبی را در مرحله جوانه زنی فراهم می نماید. مکانیسم اثر پرتیلاکلر مبتنی بر مهار فرآیندهای فیزیولوژیک مرتبط با تقسیم و طویل شدن سلول در بافت های مریستمی است. این مهار باعث می شود که جوانه های در حال رشد قادر به توسعه طبیعی اند و های ریشه و ساقه نبوده و پیش از خروج کامل از خاک یا سطح آب، دچار توقف رشد و مرگ شوند. نتیجه این فرآیند، کاهش شدید تراکم علف های هرز در مراحل حساس استقرار محصول و ایجاد بستر رقابتی مطلوب برای گیاه اصلی است. فرمولاسیون امولسیون شونده در آب (Emulsifiable Concentrate; EC) با غلظت 50 درصد، اختلاط مناسب با آب و توزیع یکنواخت روی سطح خاک را امکان پذیر می سازد. این فرمولاسیون با تشکیل امولسیون پایدار، موجب انتشار یکنواخت ماده موثره در لایه سطحی خاک یا آب بند، و ایجاد منطقه حفاظتی مناسب در اطراف بذر و جوانه های علف های هرز می گردد. تنظیم صحیح حجم آب، یکنواختی پاشش و مدیریت سطح آب در شالیزار، نقش کلیدی در دستیابی به کارایی مطلوب این علف کش دارد. علف کش پرتیلاکلر به طور گسترده در مزارع برنج برای کنترل علف های هرز باریک برگ، جگن ها و برخی پهن برگ های یک ساله مورد استفاده قرار می گیرد. مصرف پیش رویشی یا اوایل پس رویشی، با هدف مداخله در مرحله جوانه زنی و استقرار اولیه علف های هرز، موجب کاهش چشمگیر رقابت بر سر نور، آب، عناصر غذایی و اکسیژن در محیط های غرقابی شالیزار می شود و در نهایت به استقرار بهتر و افزایش عملکرد محصول برنج کمک می کند. برای رسیدن به حداکثر اثربخشی، کاربرد پرتیلاکلر باید بر اساس بافت خاک، وضعیت رطوبت، سطح آب، نوع و تراکم علف های هرز و الگوی کشت برنج تنظیم شود. رعایت دوز توصیه شده، زمان بندی صحیح مصرف نسبت به زمان نشاکاری یا کاشت مستقیم، توجه به حساسیت نسبی ارقام برنج و پرهیز از مصرف در شرایط تنش شدید (مانند کمبود اکسیژن یا دمای نامناسب)، از نکات مهم در کاهش ریسک خسارت به محصول اصلی است. استفاده از پرتیلاکلر در تناوب با علف کش هایی دارای مکانیسم اثر متفاوت، مانند مهارکننده های ALS یا علف کش های پس رویشی باریک برگ، نقش مهمی در پیشگیری از بروز مقاومت و حفظ کارایی این علف کش در بلندمدت ایفا می کند. ادغام پرتیلاکلر در برنامه های جامع مدیریت علف های هرز شامل تناوب کشت، مدیریت آب، استفاده از کنترل مکانیکی و پایش مستمر جمعیت علف های هرز، در پایداری سامانه تولید برنج و کاهش اثرات زیست محیطی ناشی از مصرف علف کش ها اهمیت ویژه ای دارد.